Η Χώρα του Αχωρήτου...

Τα Άγια λείψανα, τα οποία τιμά η Εκκλησία και η τιμή αυτή είναι μέρος της πίστης και της παράδοσής μας, δεν χρειάζονται κανενός είδους «κρατικές τιμές». Αυτές αποτελούν τερτίπια τα οποία έχει ανάγκη το κράτος και όχι ο Θεός και οι Άγιοί Του. Και ως κράτος εννοώ και την κρατούσα εκκλησία που πολλές φορές υποπίπτει στο ατόπημα της συνευρέσεως με την κάθε λογής εξουσία προς ίδιον όφελος. Πολλές, και περιττές ίσως, δημόσιες συζητήσεις έγιναν με αφορμή τον ερχομό του ιερού λειψάνου της Μεγαλομάρτυρος Αγίας Βαρβάρας. Ας έχει ο καθένας την άποψή του, θεμιτό. Για μιαν ανοχή απέναντι στον άλλον παλεύουμε, όσοι παλεύουμε. Επίσης ας έχει ανοχή και το κοινό που δεν πιστεύει απέναντι σ’ εμάς που πιστεύουμε,  κατανοώντας ότι για τους Χριστιανούς τα λείψανα των Αγίων δεν είναι μόνο κειμήλια της δόξας του Θεού αλλά και το υλικό αποτύπωμα αγαπημένων προσώπων, διότι αυτό είναι οι Άγιοι για μας, πρόσωπα αγαπημένα, φίλοι του Χριστού που μεσιτεύουν για χάρη μας, που τους παρακαλάμε για βοήθεια...

Πολλές φορές διαβάζοντας στο πρωτότυπο τα κείμενα των Πατέρων της Εκκλησίας, των μεγάλων εκείνων Θεολόγων που ο λόγος και η γλώσσα του κοσμεί και φέγγει ως σήμερα την ανθρώπινη σκέψη διδάσκοντας περί του Θείου, μαγεύομαι από τον μελίρρυτο λόγο και τους χυμούς της ευαισθησίας και της καλλιέργειάς τους. Μεγαλείο και έμπνευση, σοφία και γνώση, αγάπη και έρωτας Χριστού. Απόψε διαβάζοντας ένα μικρό απόσπασμα από τον Γρηγόριο τον Θεολόγο , είπα να το μοιραστώ μαζί σας. Για τους πιστούς Χριστιανούς είναι ένα κείμενο που τους ανταμώνει με τον Θεό, αφού αναφέρεται στο μέγα και παράδοξο μυστήριο της σαρκώσεως του Υιού και Λόγου του Θεού. Για τους μη πιστούς είναι ένα ακόμη δώρο μεγάλης λογοτεχνικής αξίας βασισμένο στην δύναμη των αντιθέτων και των αντιθέσεων. Εξάλλου, είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε πως αν ένα γραπτό μνημείο δεν εκπλήρωσε στην εποχή του τον προορισμό του αποκλείεται στο μέλλον να θεωρηθεί σπουδαίο δείγμα λόγου. Αυτό ακριβώς συμβαίνει με τα κείμενα της Γραφής πρωτίστω...

Είναι αλήθεια ότι γίνεται πολλή κουβέντα αυτές τις μέρες, όπως και κάθε χρόνο, για το νόημα της γιορτής των Χριστουγέννων αλλά και της Πρωτοχρονιάς. Δυο εορτών σχεδόν εκ διαμέτρου αντίθετων μεταξύ τους που μόνο ημερομηνιακά προσεγγίζουν. Η Πρωτοχρονιά είναι μία πανάρχαια γιορτή που σηματοδοτεί την αλλαγή του έτους και εορτάζεται σε κάθε τόπο σε διαφορετική ημερομηνία και με διαφορετικό τρόπο. Η 1 η Ιανουαρίου αποτελεί αρχή του έτους στον δυτικό κόσμο και καθιερώθηκε από τον Ιούλιο Καίσαρα το 46 π.Χ. Πολύ ενδιαφέρουσες πληροφορίες για το θέμα ΕΔΩ . Η εορτή των Χριστουγέννων επισήμως εικάζεται ότι αρχίζει να εορτάζεται ξεχωριστά από τα Θεοφάνεια τον 4 ο αι. επί Πάπα Ιουλίου Α' (337-352) οπότε και θεσπίσθηκε ως επέτειος η 25η Δεκεμβρίου, ημέρα εορτασμού των γενεθλίων του Μίθρα και της εορτής του ακατανίκητου Θεού Ήλιου. Με την επικράτηση της χριστιανικής θρησκείας ως επίσημης της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας έγινε προσπάθεια, συχνά βίαιη και πάντως με σ...

. Ο πίνακας είναι της Αναστασίας Κούβαρη: "Ρέμπραντ". Ακρυλικό σε μουσαμά, 120x100εκ., 2006.             Πολλές φορές αναρωτιέμαι ποια είναι η πίστη μας των Χριστιανών… Σε ποιο Θεό ακουμπάμε προσευχές και όνειρα, ελπίδα σωτηρίας; Τι τον κάνει τόσο «ξεχωριστό»; Τι μας κρατάει κοντά του; «Ο Θεός είναι πρόσωπο και Αγάπη», έλεγε μια μέρα σε μας τους φοιτητές του … ο τότε δάσκαλός μας π. Ιερεμίας… «Αν δεν δείτε με Έρωτα τον συνάνθρωπο», έλεγε, «αν δεν είστε πρόσωπα απέναντί του, αν δεν έχετε μαζί του προσωπική και ερωτική σχέση, πώς θα αγαπήσετε το Θεό»; Έτσι είναι. Ο Θεός αγαπιέται μέσα από τον άλλο. Τον κάθε άλλο. Τι ωφελεί, έλεγε ο Ιησούς, να αγαπάτε αυτόν που σας αγαπά; Αυτό το κάνουν όλοι. Ενώ όμως τον Θεό εμείς λέμε ότι τον αγαπάμε μέσα από τον άλλο, κάποιες φορές, δυστυχώς, ξεχνάμε ότι η αγάπη προς τον πλησίον προϋποθέτει και την αγάπη προς τον εαυτό μας. Λειτουργούμε ενοχικά απέναντι στον Θεό.... ξεχνάμε ότι ο ίδιος ο Χρισ...