Η Χώρα του Αχωρήτου...

Ο εικονογραφικός τύπος της Θεοτόκου εικονίζεται στον χώρο της Εκκλησίας στο τέμπλο του Ναού και μέσα στο Ιερό σαν πλατυτέρα, μεσολαβήτρια ανάμεσα στους ανθρώπους και τον Χριστό. Όλοι οι εικονογραφικοί τύποι της Θεοτόκου είναι παραλλαγή της Πλατυτέρας και της Οδηγήτριας. Η παράδοση θέλει τον Απόστολο Λουκά να την ζωγραφίζει πρώτος. Το «σοβαρό και γλυκό εικόνισμα», όπως αποκαλεί ο Φώτης Κόντογλου την εικόνα Της, δεν έχει κανέναν εικαστικό χαρακτήρα. Το πρόσωπό Της λεπτό, με βλέμμα που χαρακτηρίζεται από χαρμολύπη, μακριά λεπτά φρύδια σε σκουροκόκκινη απόχρωση, λεπτή μύτη, μικρό στόμα και ο κεκρύφαλος, το μαντήλι δηλαδή, κρύβει τα μαλλιά της. Λαιμός μακρύς, λεπτά χέρια και μικρά αυτιά. Τα γεμάτα χαρμολύπη μάτια Της κοιτάζουν με αγάπη και εγκαρτέρηση, η λεπτή μύτη δείχνει ευθύτητα και αρχοντιά, τα λεπτά χείλη, εγκράτεια και σοβαρότητα. Τα καλυμμένα μαλλιά, σωφροσύνη και σεμνότητα. Το χρώμα του ρούχου Της, βαθύ κόκκινο. Τρία αστέρια που φέρει πάντα, ένα στο κεφάλι...

. Ένα τρίχρονο κορίτσι ανεβαίνει τρέχοντας τα σκαλιά του Ναού. Ο Ζαχαρίας, ο αρχιερέας, καταλαβαίνει ποια είναι. Την παίρνει από το χέρι και την οδηγεί στα Άγια των Αγίων. Εκεί, στο άδυτο. Εκεί που, ακόμη κι αυτός, έμπαινε μια και μόνη φορά το χρόνο. Εκεί που φυλασσόταν η Κιβωτός της Διαθήκης. Ποιο είναι αυτό το κορίτσι; Είναι εκείνη που είπε το μεγάλο Ναι μετά από δώδεκα χρόνια, το πιο καταφατικό «γένοιτο» που ειπώθηκε ποτέ από άνθρωπο προς το Θεό. Είναι η Θεοτόκος, η Μάνα του Χριστού. Είναι το αλατόμητο όρος, είναι η Κόρη των ψαλμών. Είναι η Χώρα του Αχωρήτου. Για τους πιστούς είναι η Βοήθεια ενώπιον του Θεού, όπως λέει ο Όσιος Σιλουανός ο Αθωνίτης. «καί μόνο τ' ὄνομά της χαροποιεῖ τήνψυχή. Ἀλλά κι' ὅλος ὁ οὐρανός κι' ὅλη ἡ γῆ χαίρονται μέ τήν ἀγάπη της. Ἀξιοθαύμαστο κι' ἀκατανόητο πράγμα. Ζεῖ στούς οὐρανούς καί βλέπει ἀδιάκοπα τή δόξα τοῦ Θεοῦ, ἀλλά δέν λησμονεῖ κι ἐμᾶς τούς φτωχούς κι' ἀγκαλιάζει μέ τήν εὐσπλαγχνία της ὅλη τή γῆ κι' ὅλους τούς ...